domingo, 16 de outubro de 2016

Os Pinos de Eduardo Pondal



Que din os rumorosos
na costa verdecente,
ó raio transparente
do prácido luar?

Que din as altas copas
de escuro arume harpado
co seu ben compasado
monótono fungar?
Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso clan,
non deas a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.
Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden,
e con arroubo atenden
o noso rouco son,
mais só os iñorantes,
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non os entenden, non.
Os tempos son chegados
dos bardos das idades
que as vosas vaguidades
cumprido fin terán;
pois onde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

xoves, 6 de outubro de 2016

Quen puidera namorala


No niño novo do vento
hai unha pomba dourada. (bis)

Quen puidera namorala
quen puidera namorala,
meu amigo. (bis)

Canta o luar e o mencer
en frauta de verde olivo. (bis)

Retrouso
Ten aires de frol recente
e cousas de recen casada. (bis)

Retrouso
Tamen ten sombra de sombra
e andar primeiro de rio. (bis)

Retrouso 

luns, 3 de outubro de 2016

Pin Zas Fogo Nicolás



         Da banda de alá do río, 
         pin!, zas!, fogo, Nicolás!,
         ten meu pai un castiñeiro,
         rascataplás e, aghora, aghora, ai!, ai!, pum!
         Dá laranxas en agosto,
         pin!, zas!, fogo, Nicolás!
         uvas brancas en xaneiro,
         rascataplás e, aghora, aghora, ai!, ai!, pum! 


         Da banda de alá do río, 
         pin!, zas!, fogo, Nicolás!,
         teño unha linda cuñada, 
         rascataplás e, aghora, aghora, ai!, ai!, pum!
         Entralle o sol pola porta
         pin!, zas!, fogo, Nicolás!
         e a lúa pola ventá,
         rascataplás e, aghora, aghora, ai!, ai!, pum! [...]


E agora poderiades rematar vós a canción?

martes, 27 de setembro de 2016

O ghai, ghai de Chouteira


Escoiten, señoras e señores, 
raposos e raposas, 
nenos e nenas, 
a verídica historia 
que mentira non é 
do que lle pasa e acontece 
a quen da perna espernexe 
e de rebote non cae.
Ghai!

O ghai-ghai, o ghai-ghai, o que espernexe e non cae,
espernexín e caín e levanteime e dixen: ghai-ghai! x 2

Arrapa raposo, do cu piolloso, non mates o año do limpio castaño,
que vai á ribeira buscar a manteiga para a muller, que a ten parideira.

Retrouso

Arrapa raposo, do cu piolloso, non mates o año do limpio castaño,
que ten un varón que se chama Antón, pelica de cabra e fol de castrón.

Retrouso

Arrapa raposo, do cu piolloso, non mates o año do limpio castaño,
púxose na póla tocando a... miola, mirando os rapaces que viñan da escola.

Retrouso

O ghai-ghai, o ghai-ghai, o que espernexe e non cae,
espernexín e caín e levanteime e dixen, e levanteime e dixen:
Xabarín!

domingo, 11 de setembro de 2016


Nun par de días xa estamos de volta para dar o mellor de nós mesmos. Comezamos un novo curso cheo de novidades: novas materias, libros novos, unha chea de ganas de aprender, de leer, de cantar, de falar  ....

Lingua Galega 6º Primaria
    * Libro de texto: Lingua 6º. Editorial Anaya
    * Caderno grande cuadriculado e grapado
    * Caderno pequeno cuadriculado e grapado
    * Lapis, goma, bolígrafo vermello e bolígrafo azul ou negro.
    * Caixa de cores
    * Diccionario RAG online

luns, 9 de maio de 2016

luns, 2 de maio de 2016

O cuco

Para Escoitar a Música
O cuco, o caracol e o burro
O cuco, cuco, cuqueiro
o cuco, cuco, cucón.
Madrugón e cantareiro
cantareiro e madrugón.


Fise pola carballeira
ó vello cuco souril
ó nacer a primavera
antre o Marzo i o Abril.

RETROUSO

¡O vello cuco cucou
e moito máis cucará!
¡O cuco non me capou
e nunca me capará!

RETROUSO

Polas mañás ben cediño
o cuco canta: cu- cu.
¡Como o teño por veciño
eu trato o cuco de tu!


Manuel María: Os soños na gaiola