Adios ríos, adios fontes

Neste día das Letras Galegas 2017 recordamos unha das máis belas poesías de Rosalía de Castro na voz dunha antiga alumna desta escola.

Moitas Grazas Sol

Os Pinos de Eduardo Pondal

Que din os rumorosos

na costa verdecente,

ó raio transparente

do prácido luar?

Que din as altas copas

de escuro arume harpado

co seu ben compasado

monótono fungar?

Do teu verdor cinguido

e de benignos astros,

confín dos verdes castros

e valeroso clan,

non deas a esquecemento

da inxuria o rudo encono;

desperta do teu sono

fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos

a nosa voz entenden,

e con arroubo atenden

o noso rouco son,

mais só os iñorantes,

e féridos e duros,

imbéciles e escuros

non os entenden, non.

Os tempos son chegados

dos bardos das idades

que as vosas vaguidades

cumprido fin terán;

pois onde quer, xigante

a nosa voz pregoa

a redenzón da boa

nazón de Breogán.

Para escoitar o Himno Galego

Quen puidera namorala

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada. (bis)

Quen puidera namorala
quen puidera namorala,
meu amigo. (bis)

Canta o luar e o mencer
en frauta de verde olivo. (bis)

Retrouso
Ten aires de frol recente
e cousas de recen casada. (bis)

Retrouso
Tamen ten sombra de sombra
e andar primeiro de rio. (bis)

Retrouso 

O aradiño

Música

Labrado da miña mau
fixen coa miña navalla
un aradiño de pau.
Leva timón e chavella
e unha rella furadora
feita cunha lata vella.
Ten orelleira, rabela
tan luída e rematada
que me amola mirar pra ela.
O meu arado e tan feito
que pode incruso esfender
labradíos a barbeito.
Teño xa que darlle estreno
ó meu arado arador,
ó meu arado pequeno.
E non sei ónde hei de ir
buscar os bois que preciso,
buscar os bois pra xunguir.

178 anos do Nacemento de Rosalía de Castro

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m' asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino qu' es ida,
no mesmo sol te m' amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin m' abandonarás nunca,
sombra que sempre m' asombras.